Polad Bülbüloğlu cəmiyyəti iki yerə böldü: Fərdi azadlıq, yoxsa ağsaqqal mənəviyyatı?

Polad Bülbüloğlunun 81 yaşlı evlilik qərarı: Şəxsi seçim, yoxsa cəmiyyətin müzakirə mövzusu?Gündəm yenə sürətlə dəyişir, amma sosial şəbəkələrin əsas müzakirə mövzusu sabit qalıb: Polad Bülbüloğlunun şəxsi həyatı. Azərbaycan mədəniyyətinin tanınmış simalarından olan 81 yaşlı sənətkarın uzunillik ailə həyatına son qoyub, növbəti dəfə evlənmək qərarı cəmiyyəti iki cəbhəyə bölüb. Bir tərəfdə bu addımı kəskin qınayanlar, digər tərəfdə isə "şəxsi işidir" deyənlər var.

 Bir jurnalist olaraq hadisəyə kənardan, soyuqbaşlı baxanda hər iki tərəfin özünəməxsus arqumentlərinin olduğunu görmək çətin deyil.Məsələnin rəsmi və hüquqi tərəfi tamamilə aydındır: yetkinlik yaşına çatmış hər bir insanın, yaşından asılı olmayaraq, qanun çərçivəsində boşanmaq və yenidən ailə qurmaq hüququ var. Qanunvericilik bu məsələdə heç bir yaş məhdudiyyəti qoymur. Polad bəy də bir fərd olaraq bu hüququndan istifadə edib. Tərəfdarların əsas arqumenti də məhz budur: insanın xoşbəxtlik axtarışı və həyatını necə yaşayacağı yalnız onun özünə aid olan bir qərardır. Onların fikrincə, 80 yaşında da olsa, insan həyatında yeni bir səhifə açmaq cəsarəti göstərə bilər.

Ancaq cəmiyyətdəki narazı və tənqidi səsləri də tamamilə qulaqardı etmək olmaz. Tənqid edənlərin yanaşması daha çox mənəvi dəyərlər, adət-ənənələr və ailə institutunun toxunulmazlığı üzərində qurulub. Bizim cəmiyyətdə ağsaqqallıq, uzunillik evlilik və ömrün ixtiyar çağında mövcud ailə ocağını qoruyub saxlamaq hər zaman bir meyar olub. İllərlə eyni yastığa baş qoyan, çətin günləri birlikdə aşan bir ailənin bu yaşda dağılması və yeni bir evliliyin başlaması bir çoxlarına ənənəvi ailə modelinə zidd görünür. İnsanlar haqlı və ya haqsız olaraq sual edirlər:

Bu yaşda uzunmüddətli ailə bağlarını qoparmaq nə dərəcədə doğrudur?Əslində, bu hadisə bizə bir şeyi aydın göstərdi: müasir dünyada fərdi azadlıqlarla cəmiyyətin mənəvi gözləntiləri tez-tez toqquşur. Polad Bülbüloğlu sadəcə sıravi bir vətəndaş olsaydı, bəlkə də bu hadisə dörd divar arasında qalacaqdı. Lakin o, ictimai fiqurdur və onun hər bir addımı cəmiyyətin böyüdücüsü altında izlənilir.Nəticə etibarilə, bu məsələdə tam haqlı və ya tam haqsız tərəf axtarmaq əbəsdir. Bir tərəfdə fərdin azad seçimi və xoşbəxtlik hüququ dayanırsa, digər tərəfdə cəmiyyətin illərlə formalaşmış ailə dəyərləri və mənəvi gözləntiləri var. Bəlkə də ən doğrusu, hər kəsin öz həyat həqiqətləri olduğunu qəbul etmək və qəti hökmlər verməkdən qaçmaqdır. Çünki həyat bəzən heç bir qəlibə sığmayacaq qədər mürəkkəbdir.

Aidə Tofiqqızı